Inleiding tot “Universele Gezondheid”

Deze lezing kadert binnen een inclusieve en systemische benadering van gezondheid, waarin wetenschappelijke kennis, observatie van het levende, én een filosofische benadering van biologische processen met elkaar worden verbonden.

Hij beoogt niet het biomedische model te vervangen, maar het te verruimen, door de betekenis van symptomen en de endogene regulerende vermogens van het levende organisme te onderzoeken.

Verwijzingen naar bepaalde wetenschappelijke of conceptuele domeinen worden gebruikt als interpretatieve kaders en niet als strikt experimentele bewijsvoering.

On-wel-zijn, ongevallen en ziekten vormen op zichzelf niet het fundamentele probleem, maar zijn signalen die wijzen op onderliggende verstoringen in onze levensloop, welke kunnen bijdragen aan vroegtijdige mortaliteit.

In die zin fungeren on-wel-zijn, ongevallen en ziekten als waarschuwingsmechanismen, die ons in staat stellen potentieel levensbedreigende disbalansen te identificeren en te corrigeren, met als doel het herstel van gezondheid en levensenergie.

De kwantumfysica toont aan dat levende systemen diepgaand met elkaar verbonden zijn, en functioneren binnen een netwerk van onderlinge afhankelijkheid.

De mens maakt integraal deel uit van dit netwerk, en is verbonden met alle levende entiteiten/wezens binnen de verschillende rijken van het leven.

Gezondheid kan worden beschouwd als een universeel principe.

Alle levende systemen hebben, doorheen de evolutie, strategieën ontwikkeld om hun biologische integriteit te behouden en hun gezondheid te herstellen.

De aarde (Aywa, Gaia, …), de mineralen, de micro-organismen (micro-farmacognosie), de paddenstoelen (myco-farmacognosie), de planten (fyto-farmacognosie) en de dieren (zoo-farmacognosie) beschikken over een vorm van biologische kennis (gnosis) met betrekking tot bioactieve stoffen (pharmaco) die bijdragen aan het behoud en herstel van gezondheid, zowel voor henzelf als voor andere levende wezens.

De gemoderniseerde en geïndustrialiseerde mens heeft grotendeels het concept van homofarmacognosie verloren: het aangeboren vermogen van het menselijk organisme om endogeen, via interne biochemische en psychofysiologische processen, zelfregulerende en herstellende mechanismen te activeren.

(Farmacognosie is de studie naar geneesmiddelen van natuurlijke herkomst)

De farmaceutische industrie heeft deze leemte benut door bioactieve moleculen uit natuurlijke bronnen te isoleren, te repliceren, te patenteren en synthetisch te produceren.

Deze moleculen worden vervolgens toegepast als geneesmiddelen, die vaak hoge kosten met zich meebrengen, en in bepaalde gevallen toxische effecten vertonen, mede doordat zij losgekoppeld zijn van hun oorspronkelijke biologische en moleculaire synergie.

Niettemin hebben door de eeuwen heen talrijke waarnemingsgevoelige en empirisch georiënteerde denkers universele methoden ontwikkeld die gericht zijn op het activeren en versterken van de menselijke homofarmacognosie, met als doel het bevorderen van gezondheid en fysiologisch evenwicht.